शब्दयात्रा

सोमवारी सकाळी उठून रूमबाहेर पाहिलं तर थेट समोर खोल दरी.आणि खालचं सातारा शहर सुर्योदयाबरोबर जागं होत होतं. निवांत मधला छानसा नाश्ता आटोपून आम्ही कासला जायला सज्ज झालो.हॉटेलवाल्यांनी आवर्जून कुमुदिनी तलाव बघाच असं सुचवलं होतं.तो म्हणे फुलांनी भरून गेलाय.त्यामुळे अगदी उत्सूक होऊन कॅमेरे परजून निघालो.अगदी अर्ध्या तासाच्या आतच पठारापाशी पोचलो.तिथे आमच्याकडून कॅमेरा, पार्किंग आणि कर मिळून १३० रु घेतले.राजमार्गावरून सरळ जा,गाडी जाते असे हॉटेलमधून कळले होते.तिथे गेल्यावर मात्र तिथल्या रखवालदाराने फक्त पवनचक्कीवाल्यांच्याच गाड्या जातात आणि दूरवर दिसणार्‍या पवनचक्कीजवळच कुमुदिनी तलाव आहे अशी गूड न्यूज दिली!एक मात्र बरं होतं.फारसं कोणीही आलेलं नव्हतं आणि हवेत गारवा होता.मग निघालो ११ नंबरची बस पकडून रमतगमत! सुरुवातीला ते अंतर बघून चालण्याची धडकी भरली तरी लवकरच त्याचे अनेक फायदे आजूबाजूला दिसायला लागले.झाडांवर चिवचिवणारे अनोखे पक्षी,अगदी जवळून उडणारी सुंदर फुलपाख्रं बघत बघत अंतर आपोआप विसरायलं झालं.एका झुडपापाशी दोन काळी मोठी पतंग फुलपाखरं इतका दंगा करत होती की बस! त्यांना कॅमेरात पकडायचा एकही प्...

गणपतीबाप्पा त्यांच्या घरी परतले आणि आम्हाला भटकंतीची ठिकाणं खुणावायला लागली. मात्र दिवसाचे गणित काही जुळेना.मला क्लिनिक एक दिवसावर बंद करणे अशक्य होते.मग रविवार सोमवार कुठेतरी जायचंच ठरवलं.नेमकं तेव्हाच पेपरमध्ये कासचे फोटो येऊ लागले.गणपतीच्या दिवसात जो थोडाफार पाऊस झाला त्यानंतर फुललेले पठार.ते बघून कासला जाण्याचे निश्चित केले.रविवारी कास टाळायचे होते. तिथल्या गर्दीचं वर्णन ऐकून होतो.मग रविवारी कासच्या जवळपासची ठिकाणं करुन कासजवळच्या निवांत रिसाॅर्टला रात्री रहायचे.सकाळी उठून कास बामणोली करुन परतायचे असा बेत फायनल झाला.कास जवळची ठिकाणं शोधताना औंध जवळच असल्याचं लक्षात आलं.मग रविवारी औंध यमाई देऊळ संग्रहालय आणि ठोसेघरचा धबधबा असा कार्यक्रम ठरवला. रविवारी अगदी पहाटे पावणे पाचलाच निघालो.कारण त्या दिवशी अनंत चतुर्दशी होती. कुठे मिरवणूकीमुळे अडून राहण्यापेक्षा पहाटे बरं असा विचार करुन लवकर निघालो.त्या शांत वेळात रहदारीही अगदी तुरळक.आकाशात झुंजूमुंजू व्हायला सुरुवात झालेली. अर्ध्या तासात खंडाळ्याला पोहोचलो.तिथे चक्क कुडकुडायला लावणारी थंडी होती पहाटे.थंडीत मस्त गरम चहा घेऊन सोबतची सँडविचे...